***
Bitwa pod Pruską Iławą była jedną z najkrwawszych w historii wojen napoleońskich. Opowiadanie przedstawia niewielki, ale najtragiczniejszy epizod tego starcia: VII Korpus, którego częścią był 16 Pułk Lekkiej Piechoty, otrzymał raczej standardowe zadanie, które w normalnych warunkach nie powinno doprowadzić do opisywanych zdarzeń. Jednakże nagła burza śnieżna zupełnie zmyliła dowódców korpusu, którzy poprowadzili swoich ludzi w niewłaściwe miejsce, prosto pod lufy rosyjskiej baterii, liczącej około 70 armat. Na domiar złego, nieplanowana zmiana kursu skierowała żołnierzy prosto na linię ognia francuskiej artylerii, która strzelała na oślep w kierunku, w którym powinny znajdować się rosyjskie działa, a nie sojusznicza piechota. Mimo fatalnego położenia, niektóre jednostki starały się nawiązać walkę, ale na skutek intensywnego ostrzału i kontrataku rosyjskiej piechoty oraz kawalerii zostały zupełnie rozbite. 16 Pułk utracił 58% swojego stanu osobowego.
Napoleon nie przegrał tej bitwy, gdyż mimo klęski VII Korpusu udało mu się ustabilizować centrum (min. dzięki ogromnej szarży kawalerii obserwowanej z perspektywy bohatera) i odnieść pewne sukcesy na flankach. Nie odniósł też jednak zwycięstwa, gdyż Rosjanie nie zostali rozbici, a wyczerpana francuska armia nie była w stanie za nimi podążać, gdy wycofywali się pod osłoną nocy. Starcie najlepiej podsumowują słowa marszałka Neya, który objeżdżając pole bitwy miał powiedzieć: “Quel massacre! Et sans résultat” – “Co za masakra! I bez żadnego rezultatu!”